Ana içeriğe atla

ADSIZ ŞİİRLER (3) - İLKER SONER


Seni ilk gördüğümde, üzerinde geldiğin yer.
Benimse hep aynı deri ceket.
Dilin meşhur gözlerin rom.
Ah sarhoşum!

Dolaplar açıyor dilim
Ve ben düşüyorum bambaşka uçurumlara.
Acımadım gözyaşlarıma.
Yaşanmalıymış, yaşadık.
Sözlerin ardında saklanırmış ayrılık.
Bizse hiç sarılmadık.

Yalnız sen elini göğüme attın.
Onu da kendine kattın.
Beni benimle avladın gafil.
Kendi kendime ettin cahil.

İstediğin kadar sorgula şimdi.
Yaşamak sevgilim, yaratmak gibi
Kanatmak gibi
Canının içindeyken
Acıtmak gibi.



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

SEBEP - İLKER SONER

Öncesi olmadı yokun Sen bir yokluk kavurdun Üfledin çıkan dumana Dağıldı kokusu dünyamızda. Nedir bu his alaca Nefesin mi Yoksa Yok mu  Kalır burnumuzda. Şimdi Ne sebeptir  Ne sebep olamaz İntiharımıza...  

İSİMSİZ DURAK: SAMAN ÇÖPLERİ - MÜZDELİFE YILMAZ

Kaç kişi bilir  Saman Çöpleri ’nin hikâyesini? Kaç kişi okumuştur, dinlemiştir ya da duymuştur? Sesler hafızamızda bir süre sonra unutulur belki, ama anlatılanların unutulması zaman alabilir. Bende ne zaman ve nerede dinlediğimi hatırlayamadığım bu hikâyeyi -belki bir bakış açısıdır kestiremedim- sizlerle paylaşacağım; “Harmanda arpa, buğday, çavdar biçilmiş, mal sahibinin ihtiyacı olan sap/saman toplanmış ve geriye artık çöp diyebileceğimiz samanlar kalmıştır: Saman Çöpleri. Harmandan geriye kalan Saman Çöpleri’nin her biri bir yaz gününün hafif esen ılık rüzgârında oradan oraya savrulup durmuştur. Kimi Saman Çöpleri toza toprağa karışıp yoğrulurken kimi Saman Çöpleri de kendilerini su üzerinde bulmuştur. Su, boyuna akıp giderken, üzerinde Saman Çöpleri’nin de sayısı artmıştır. Artmıştır artmasına ancak bu artışın getirdiği birlik/kalabalıklık onları her zaman birlik içerisinde ve oldukları yerde tutamamıştır. Kimi Saman Çöpleri akan suyun üzerinde yüzmüş, kimi Saman Çöpleri...