DERDİ - MAHMUT KARAHAN

Yüzü düşmüştü önüne.

Yüzü düşlerinin,

Düşmüştü gözyaşlarının

Karanlık göğsüne..

İncinen

Bazen gider

Bazen gittiği yerlerden

Gelmezdi.

Gelmediği gecelerde

İncinmiş kuşları,

İncitmezdi.

İncinmişti incitmeyen

İnci gibiydi

İncitmek istemeyen.

Ses etmezdi sesine

İncindiği yerden

Gönül ehli

Çayla muhabbeti demleyen.

Ah ne güzel derdi

Yandığım yerden yakmam diyen

Derdi;

Yandığı yerden

Kırık kanatlarını sarmak isteyen.

/
Biraz başka acılar yüklenmeli her şeye

Biraz sen,

Biraz insanlar..

[14.03.17]

/
Duracağı zamanı biliyor yağmur,

Yağacağı zamanı da.

Üstüne basmaktan incinse de gönüller;

Islatacağı yarayı da.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

RAHATSIZ VİCDANLAR - MAHMUT KARAHAN

Sanmasınlar bildiklerini bilmezdik, Sadece bildiğimiz bilinsin istemedik. Bilmezden geldik. Rahattı böyle kafamız Rahat kafamız onları Vicdanlarıyla rahatsız bıraktı. Keşke rahatsız ruhlarını Yastık kılıflarından başka kılıflarla, Karşımıza çıkarmasalardı. Hem onlar için mühim olan çıkarlardı, Elbet bir gün çıkarları, Hayatlarından ebediyen çıkacaktı. Ah bir de, bir bilselerdi Yalnız gecelerde şaşalı dostluklarıyla, Herhangi bir Halil İbrahim sofrasının ardından, Çıkmaz sokaklarda çıkarlarını bulacaklardı. Neyse Allah’tan, Allahlarından bulacaklardı.

Devamı

SÜLEYMAN MABEDİNDE BİR ÇATLAK DUVAR - SAMİ MERCİMEK

- ...SÜKÛNET VE KARANLIK... - Yüzyıllar süren fakat zamanı ayırt edecek hiçbir şey olmadığı için yok gibi geçen zamana dair olan, sükûnet ve karanlık... Bir bilincinin olmasının, bir benliğinin olmasının anlamsızlaştığı o karanlık... İşte oradan geliyorum. Ben kimdim bilmiyordum. Adım sanım yoktu. Vardım. Var olmuştum bir şekilde. Adını bilmediğim bir gizemin koynunda günlerce, aylarca ve hatta yıllarca beklemiştim. Var mıyım ya da yok muyum, benden başka da bir bilen yoktu. Ben; bendim. Bunu bildim asırlarca, toprağın altındaki karanlık bir kundakta. Böyle geçen onca zamandan sonra, bazen de rüzgârı hissederdim; başımın tepesini süpürürdü sürekli. Hafif hafif ve ese ese eşelerdi tepemdeki toprak yığını. En sonunda göz kapaklarımdaki toprağı süpürünce bu rüzgâr, görür oldum en tepesinde durduğum dağı. Bu dağ, uçsuz bucaksız bir ovanın en orta yerinde dikili bir kazık gibi yükseliyordu tüm heybetiyle. Ben ise asırlardır onun en tepesinde bekliyormuşum, bir anda gerçeğine ulaşıyo...

Devamı

TENÂKUZ

Bu Blogda Ara