Ana içeriğe atla

KİBRİT MEVSİMİ, BAHAR ÇİÇEĞİ - SAMİ MERCİMEK


Sokakların insanı bir kenara,
Söyle şimdi sen,
Hangi çığırtkan kuşun,
Zümrüdi kanadında,
Göğün aydınlık fenerinden,
Hangi ışığı koparmak istersin?

Söyle şimdi sen,
Şimdi ve şimdi kadar sade,
Hangi yaprakta,
Hangi koza karanlığında,
Tabutunu yarmak istersin?
Yutamayacağı kabusları vardır zamanın,
Gül ve diken barındıran,
Söyle işte şimdi sen,
Kimin kılığına büründüysen,
Kavruk yüzünü gösterince zaman,
Kim olarak ölmek istersin?

Demirden oraklarla biçer sesler,
Bil bu kibrit mevsimini,
Yan ve sön,
Güneş gibi,
Doğ ve dön,
Metal zemberekli bir labirent doğa,
Zaman ve insan duymaz bu mevsimi,
Duysa da anlamaz,
Bu bahar çiçeğini,
O yüzden,
Söyle hemen şimdi sen,
Hangi bedende,
Hangi gönülde yanmayı dilersin?

Sokakların insanını,
Bırak bir kenara....


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

ESER İNCELEMESİ: HALİDE EDİP ADIVAR / ÇARESAZ - MÜZDELİFE YILMAZ

KONU “İMAM NİKÂH VE RESMİ NİKÂH”  Çaresaz, Milli Mücadele’nin önemli isimlerinden ve edebiyatçılarından Halide Edip Adıvar eseridir. Türkiye çağdaşlaşma sürecinin 1961’li yıllarında ele alınır. Adıvar, İstanbul hayatında yaşananları kısa roman şeklinde sunar. Herkesin bildiği gibi Adıvar, Milli Mücadele dönemi kahramanı ve yazarıdır. Ama bu eserde, kendi kabuğunda kavrulduğu İstanbul hayatı görülür.   Eserin İçeriği; Romanın   başkahramanı   olan Mediha; daha küçük yaşta iken annesini kaybeder ve 5-6 yaşlarına kadar evin hizmetçisi tarafından büyütülür. Babası, Sultan II. Abdülhamid’in kilercibaşı kadrosundan Selim Bey’dir ve Sultan’ın tahttan indirilmesiyle görevinden ihraç edilir. Eşini ve işini kaybeden Selim Bey -kendi sonunu hazırlayacak- içkiye başlar. Mediha işe yakın komşuları olan Nikolakiler’in de yardımıyla bir süre sonra yatağa düşen ve vefat edecek olan babasına bakar. Anneden sonra baba ölümüne de şahit olan Mediha, çok çalışır ve Üsküdar Ko...

UNUTTULAR - MAHMUT KARAHAN

Bizi bir fanusun içine koydular Nefes alamadık, kalplerimizi Yalanlardan duvarlarla doldurdular.. Korkuyorlardı üstelik, Zihinlerimizi anılarla avuttular.. Yordular bizi Çok yordular.. Çocuktu daha iyi niyetimiz, Bir çocuğu iyi niyetinden vurdular.. Düştük boşluklarımızdan, Boştu düşündüklerimiz, Boşu boşuna, Kalplerimizi boşluklarda, Unuttular..