HANELER - SAMİ MERCİMEK

Haneler gördüm paslı gözlerle,

İçinde insancıkları besleyen,

Evlatlarını ezer gibi seven,

Bir anne misali haneler gördüm...

Haneler gördüm, 

Sabahları temizlik, deterjan,

Patates kızartması ve çocuk kokan,

Akşamları kapılarından kahkaha veya siyaset duyulan,

Boynunda memur asabiyetiyle

Emekliliğine arşınlayan;

Haneler gördüm durgun...

Haneler gördüm,

Taş duvarları çamurla yamalı,

Menüde değil bahçede yetişen ne varsa,

Sofrası onunla sınırlı,

Tandır başında,

Yüzü, gözü, duman yutmuş cefakar bir analı,

Ve önünde çöplerle belediye arabasına prangalı, 

Halis yiyeceğin ve halis insanların bulunduğu,

Haneler gördüm suskun...

Haneler gördüm,

Üstünde üstelenmeyecek bir markadan,

Ve onun garantisinde lüks bir arabadan,

Yetişemeyeceği ne varsa,

Haylaz bir çocuk misali uzanmaya çabalayan,

Bir nasihatten bin musibete sebep bulan,

Hayat selinde sabit kalmaya çalışan,

Haneler gördüm yorgun...

Haneler gördüm,

Hanesi olanların terk edildiği,

Her tatil günleri,

Hane yolcularına pencerelerden,

Uzaktan uzak kalarak bakan,

Suçlunun suçunu hatta olmayan suçunu sorgulayan,

Boğazında her bayramdan kalma 

Bir düğümü bulunan,

Kötü alışkanlıkları kötülerden değil

İyilerin sessizliğinden öğrenmiş,

Haneler gördüm yılgın...

Bir de hanesizler gördüm,

Normal olan ne varsa yabancı gözlerle bakan,

Eksik olanı eksikle tamamlamayan,

Tam olmak ne ise hep tam olmakla uğraşan,

Boynu hep gülen yüzlere bükük,

Hanesizler gördüm,

Hayalleri yıkık...