Ana içeriğe atla

DÜREFŞAN - SAMİ MERCİMEK


Çok il göçtüm uzağında,
El olmağa,
Uçmağa vardım dürefşan,
Tespihimin sağrısına,
Adın dedim,
Her baş parmağıma dolandığında adın,
Gözüm göğe değdi dürefşan.

Sazın ince telleri hep ahuzar,
Bu kalbin ağrısı hep aynı yar,
Çiçekler açar,
Canlar akar,
Gidenler döndüğüne bakar,
Bana incilerini attığın an,
Gökler yüzümü kime yazar,
Bir sen bilirsin dürefşan.

Kurudur ayazın baharın,
Kurudur feryadın figanın,
Bana, uçan kuşların,
Yola düşen abdalın,
Sağ yanında seni taşıyan,
Bu hamalın,
Yükünü sen söyle,
Hafifliğimi sen bilirsin dürefşan.

Bir kınalı el,
Bir edalı bakış,
Bunlara mıdır yalvarış,
Bende ki bana uzanış,
Hakkın indinde olmaya varış,
Uzağında, kışında, yazında,
Sana el olmam değil midir dürefşan...


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

RAHATSIZ VİCDANLAR - MAHMUT KARAHAN

Sanmasınlar bildiklerini bilmezdik, Sadece bildiğimiz bilinsin istemedik. Bilmezden geldik. Rahattı böyle kafamız Rahat kafamız onları Vicdanlarıyla rahatsız bıraktı. Keşke rahatsız ruhlarını Yastık kılıflarından başka kılıflarla, Karşımıza çıkarmasalardı. Hem onlar için mühim olan çıkarlardı, Elbet bir gün çıkarları, Hayatlarından ebediyen çıkacaktı. Ah bir de, bir bilselerdi Yalnız gecelerde şaşalı dostluklarıyla, Herhangi bir Halil İbrahim sofrasının ardından, Çıkmaz sokaklarda çıkarlarını bulacaklardı. Neyse Allah’tan, Allahlarından bulacaklardı.
Yorum Gönder
Devamı

SÜLEYMAN MABEDİNDE BİR ÇATLAK DUVAR - SAMİ MERCİMEK

- ...SÜKÛNET VE KARANLIK... - Yüzyıllar süren fakat zamanı ayırt edecek hiçbir şey olmadığı için yok gibi geçen zamana dair olan, sükûnet ve karanlık... Bir bilincinin olmasının, bir benliğinin olmasının anlamsızlaştığı o karanlık... İşte oradan geliyorum. Ben kimdim bilmiyordum. Adım sanım yoktu. Vardım. Var olmuştum bir şekilde. Adını bilmediğim bir gizemin koynunda günlerce, aylarca ve hatta yıllarca beklemiştim. Var mıyım ya da yok muyum, benden başka da bir bilen yoktu. Ben; bendim. Bunu bildim asırlarca, toprağın altındaki karanlık bir kundakta. Böyle geçen onca zamandan sonra, bazen de rüzgârı hissederdim; başımın tepesini süpürürdü sürekli. Hafif hafif ve ese ese eşelerdi tepemdeki toprak yığını. En sonunda göz kapaklarımdaki toprağı süpürünce bu rüzgâr, görür oldum en tepesinde durduğum dağı. Bu dağ, uçsuz bucaksız bir ovanın en orta yerinde dikili bir kazık gibi yükseliyordu tüm heybetiyle. Ben ise asırlardır onun en tepesinde bekliyormuşum, bir anda gerçeğine ulaşıyo...
Yorum Gönder
Devamı